Esta es una mini vivencia de nuestra simpática colaboradora Lola. Nos situamos cronológicamente en los años de la posguerra española, época de muchas necesidades, sobre todas alimenticias.
Cuando era pequena teníamos que ir a outro pueblo a la escuela, por lo cual teníamos que levar a comida. Comida… a que podíamos levar, de aquela no había nocilla ni nada de eso. Unos levaban pan e un chorizo, outros pan e toucin, outros pan chorizo e toucin y outros solo podían levar pan.
Al salir da clase a o medio día para comer -teníamos que volver a tarde- preparábamos un sito pa xantar; cuando chovía nos dejaban meternos en un cabañal y cuando no hacía mal tempo comíamos detrás de unos xardones. Un día de estos le pedin a un niño que me afilara un pau para asar un trozo de toucin, una vez fixera él o del. Cuando xa estaba churrascadín saquein do fuego, e en ese momento outro niño, que solo tenía o pan, díxome extendendo o brazo: “¡¡ hay Lola, píngame aiquí un poco en o pan!!”. Eu acerquéi o xixo e goteoulle un canto en o pan, y asi os dous quedamos contentos, eu más, claro jajaja.
AF2
Categorías:Vivencias con :


















fe%20%5BResolucion%20de%20Escritorio%5D.jpg?psid=1)




Comentarios recientes