Sin categoría

Daniel el profeta de Cosmos.

El Profeta Daniel de Cosmos: Arte y Devoción en Cemento

En un rincón inesperado de Galicia, entre los años 70 y 80, la fábrica de Cementos Cosmos en Oural, Lugo, dio vida a una singular obra de arte: una reproducción del profeta Daniel, inspirado en la majestuosa figura del Pórtico de la Gloria de la catedral de Santiago de Compostela.

Esta pieza, elaborada en cemento y pintada a mano con meticuloso detalle, no era una producción en serie, sino un obsequio especial. Según testimonios recopilados, la fábrica la regalaba a sus trabajadores, como a Alberto Somoza. el padre de los Somoza, que este a su vez le regalaba a cada uno de sus hijos ; y a otras personalidades destacadas.

Foto: https://cemento-hormigon.com/

Detrás de esta iniciativa se encontraba Arturo Martínez, un químico y exdirector de la fábrica, fallecido en 2016. Don Arturo, descrito como una persona profundamente religiosa y culta, no solo dirigía la fábrica, sino que también se dedicaba a crear figuras de cemento, un pasatiempo que combinaba su pasión por el arte y su fe.

Aunque se desconoce el motivo exacto por el que eligió al profeta Daniel como motivo, su devoción y admiración por el arte sacro parecen ser la explicación más plausible. Se sabe que otro empleado de la fábrica colaboraba en la elaboración de las figuras, creando los moldes, mientras que Don Arturo se encargaba de la delicada tarea de pintarlas.

La escultura del profeta Daniel, con sus 53 cm de altura y un peso de entre 6 y 7 kilos, es una muestra del talento artístico de Don Arturo. Cada pieza es única, pintada a mano con esmero, y algunas de ellas llevan grabadas en su parte posterior versos del poema «Na Catedral» de Rosalía de Castro, añadiendo un toque de poesía gallega a la obra.

La historia de estas esculturas del profeta Daniel revela una faceta desconocida de Cementos Cosmos, una empresa que, además de producir materiales de construcción, también fue cuna de arte y creatividad. Gracias a la iniciativa de Don Arturo Martínez, un pedazo del Pórtico de la Gloria encontró un nuevo hogar en los hogares de los trabajadores y personalidades de Oural, uniendo arte, fe y poesía en una singular pieza de cemento.

Na Catedral

Coma algún día, polos corrunchos
do vasto tempro,
vellos e vellas, mentras monean,
silban as salves i os padrenostros;
i os arcebispos nos seus sepulcros,
reises e reinas, con gran sosego,
na paz das mármores tranquilos dormen,
mentras no coro cantan os cregos.
O órgano lanza tristes cramores,
os das campanas responden lexos,
i a santa imaxen do Redentore
parés que suda sangre no Huerto.


Señor Santísimo, ós teus pes ¡cánto
tamén de angustia sudado teño!
Mais si o pecado castigas sempre,
ó que afrixido vai a pedircho
daille remedio.

O sol poniente, polas vidreiras
da Soledade, lanza serenos
raios que firen descoloridos
da Groria ós ánxeles i ó Padre Eterno.
Santos apóstoles, -¡védeos!- parece
que os labios moven, que falan quedo
os uns cos outros, e aló na altura
do ceu a música vai dar comenso,
pois os groriosos concertadores
tempran risoños os instrumentos.

¿Estarán vivos? ¿Serán de pedra
aqués sembrantes tan verdadeiros,
aquelas túnicas maravillosas,
aqueles ollos de vida cheos?
Vós que os fixeches de Dios ca axuda,
de inmortal nome Mestre Mateo,
xa que aí quedaches homildemente
arrodillado, faláime deso.
Mais co eses vosos cabelos rizos,
santo dos croques, calás… i eu rezo.

Aquí está a groria, mais naquel lado,
naquela arcada negrexa o inferno
cas almas tristes dos condanados,
onde as devoran todo-los demos.
De alí non podo quitá-los ollos,
mitá asombrada, mitá con medo,
que aqueles todos se me figuran
os dun delirio mortaes espeutros.

¡Cómo me miran eses calabres
i aqueles deños!
¡Cómo me miran, facendo moecas
dende as colunas onde os puxeron!
¡Será mentira, será verdade!
Santos do ceo,
¡saberán eles que son a mesma
daqueles tempos…?
Pero xa orfa, pero enloitada,
pero insensibre cal eles mesmos…
¡Cómo me firen…! Voume, si, voume,
¡que teño medo!

Mais xa nos vidros da grande araña
cai o postreiro
raio tranquilo que o sol da tarde
pousa sereno;
e en cada prancha da araña hermosa
vivos refrexos,
cintileando coma as estrelas,
pintan mil cores no chan caendo,
e fan que a tola da fantesía
soñe milagres, finxa portentos.
Mais de repente veñen as sombras…
Todo é negrura, todo é misterio…
Adiós alxofres, e maravillas…
Tras do Pedroso púxose Febo.

Coma pantasmas cruzas as naves,
silbando salves de padrenuestros,
vellos e vellas que a Dios lle piden
El tan só sabe cáles remedios;
que cando o mundo nos deixa, é sóio
cando buscamos con ansia o ceo.

Ós pes da Virxen da Soledade
-¡de moitos anos nos conocemos!-
a oración dixen que antes dicía,
fixen mamoria dos meus secretos,
para mi madre deixéi cariños,
para os meus fillos miles de beixos,
polos verdugos do me esprito
recéi… ¡e funme, pois tiña medo!

Categorías:Sin categoría

Deja un comentario