Jule vuelve con el poema “O OUTONO” a la poesía

José María Sánchez Macías, alias “Jule” , después de muchos años, cinco para ser exactos, de su última aparición literaria “VIAJE A CONTRALUZ,” vuelve a la senda de la poseía, en este caso en gallego, con el poema:

O ¹OUTONO

É unha alborada do outono,

as primeiras néboas por enriba

da rúa dos tejedores,

anuncian ²tépedas , a súa presencia.

O río ausente de copiosas choivas

vai case no silencio,

ó compás das ³andoriñas

que nostálxicas no se van.

Nesta época na que os outeiros

se visten de luces, e as viñas

⁴amosan unha variedade cromática

de amárelos , ocres, vermellos.

Os chopos pudorosos despóxanses das súas follas,

que sen présa , secas, paradas,

o pairo dunha brisa déixanse no seu ⁵seo,

unha a unha van formando un manto,

alimento da terra, ciclo vital,

onde prolifera la vida esencial.

Nesta época máxima do ano,

onde a ilusión e a nostalxia

comparten momentos longos,

onde os soños , soños son.

Nesta época de tránsito

da calor do estío abrasador

ó frio da invernía do norte,

tamén a melancolía ten o seu sitio.

No tempo da castaña,

os sotos frondosos, ourizos abertos,

os castañeiros ceden a súa carga

a terra que os viu nacer.

Os magostos que nesta época

⁶xorden en cada ⁷pobo,

son motivo de reunión e festa.

Ó lonxe de este tránsito,

as árboles amosanse esqueléticas,

apaixoantes formas dos castiñeiros

de cen brazos e cinco mil dedos.

O outono, estación singular do ano,

na que todo é fantasía;

tamén virán moitas choivas

que saciaran a sede da terra.

O viño xa ferve no cubeto,

dará calor no inverno,

cando chege o xélido frio,

e despidamos xa do outono

cun: ata o ano que ven.

————-

1. Otoño, 2. Tibias, 3. Golondrinas, 4. Muestran, 5. Seno, 6. Surgen, 7. Pueblo.

José María Sánchez Macías