Conto do cazador astur nos Ancares, ano 25 a.c.

Aconteceu ó remate da estación das neves; na aldea só se falaba de que o gran oso ía espertar do sono do frío e de que tería fame… moita fame. Por un dos cazadores, informeime dos costumes da besta; soia deixarse ver preto do nacemento do río que leva o seu mesmo nome e o do deus do trono, porque así son os seus ruxidos: Tara-Gouz; hai alí un manancial polo que tiña predilección; esa zona, polo tanto, non era rica en caza por mor da súa presencia e para os cazadores astures carecía de interese; moito risco, pouco botín.

Gouz saía a miúdo do seu territorio na procura de presas. Os rabaños de cabras e os cabalos da aldea eran atacados esporadicamente. Xesta e os seus homes decidiron agardalo no límite dos seus dominios. Pero tras moitos días e noites de silenciosa espera decidiron desistir, non sen antes sementar toda a zona con trampas. A seguir, partiron ós territorios de caza, pois tantos días sen pezas comezaban a notarse nos pratos da aldea. Aducín unha dor na perna para me quedar, e ó amencer seguinte, unha vez superada a zona de trampas, comecei a remonta-lo río Tara-Gouz.

Tres lanzas, o meu arco de teixo, unha machada de talón, dous coitelos e o bornal cheo de pan de landra, chacina de cabra e noces eran todo o que levaba. Despois dun bo anaco de camiño ollando, máis cara atrás que cara diante, atopei un lamazal onde esa noite se envorcallaran os xabarís. Bulín a facelo eu tamén para agachar o meu olor humano. Cando me incorporei non era máis que unha morea de lama cheirenta, xusto o que precisaba para non ser ulido polo oso.

Cando cheguei ó manancial, achegueime con cautela buscando sempre o vento de cara.

A zona era unha pequena chaira na ladeira rodeada de árbores e unha fonte brotando na base dun pequeno barranco; evitando sempre o clareiro, empoleireime a un carballo que coroaba o salto do terreo e que se retorcía caprichoso xusto enriba da fonte… era o sitio perfecto.

Se me preguntas que me empuxou a subir a esa árbore e enfrontarme a unha morte máis que probable… non sabería que dicirche; quizais o oso e os romanos me pareceron o mesmo tipo de invasor e quixen enfrontarme ó que tiña máis preto.

Alí agardei o resto do día, e da noite… E o día seguinte; nada.

Eu procuraba manterme inmóbil, mesmo unhas ruidosas pegas se pousaron preto sen percibi-la miña presencia; case non me decataba da dor que me provocaba o feito de estar tan quedo. Iso débollo a Xesta, e ás longas xornadas que pasei a observalo coa súa cuadrilla de caza.

Cara á tardiña, despois de ter comido algo, os meus ollos perdéronse no fondo do val; como non sopraba nin un chisco de aire, o fume dos lumes da aldea ártabra subían rectas. ¡Tiñas que telo visto!, o Córrago parecía estar pendurado do ceo con grosas e brancas sogas: comecei a ter morriña da calidez e comodidade da aldea… ademais dunha comida quente. Cada vez me desanimaba máis e dubidaba do meu éxito. Axiña me venceu o sono; sono de cazador, leve e axitado.

Acordei coa mesma imaxe que levaba nos meus ollos ó durmirme: o val do Corrago. Decidín abandonar, pero cando me dispuña a recolle-las miñas armas e  poñer o pé na terra, tódolos meus músculos, sangue e mesmo a respiración, paralizáronse. Á distancia de non máis dunha lanza debaixo de mín, o gran oso pardo, Gouz, bebía placidamente. Era enorme, nunca tiña visto un animal así.

Eu, nin pestanexaba por medo a que advertira a miña presencia; estaba cuberto de sangue; seguro que viña de despezar algunha presa. Cando considerou saciada a súa sede, ergueuse sobre un bidueiro e comezou a afia-las súas gadoupas afundíndoas ó longo do tronco, relándoo profundamente; un anaco despois, deixouse caer preguizosamente e comezou a adurmiñarse. Canto a mín, nin me movía, nin tiña pensado facelo. Pero a situación lonxe de mellorar… empeorou. Dende a miña altura puiden albiscar ó fondo do clareiro, xa na espesura do bosque, unha manda de lobos, de seguro que atraídos polo rastro do sangue; eran algúns máis cós dedos das mans, abondosos para se internar no que sabían perigoso territorio de Gouz. Tentei serenarme. ¿Que faría Xesta nesa situación?… Ben, seguro que, primeiro, non verse nela; pero creo que iría a favor dun dos bandos. O oso axiña descubriría a presencia da manda e ía ser imprevisible o que ía ocurrir a seguir; vino claro: ferindo a Gouz facilitaríalles moito o traballo ós lobos; repartiriamos o botín: eu, os cabeiros; eles a carne e o pelexo. Unha vez saciados, podería irme sen perigo; o plan era sinxelo… o difícil era levalo a cabo.  Tensei o meu arco ata onde puiden xa que sabía o dura que era a pel do oso e só contaba cunha oportunidade; o animal ofrecíame o bandullo, pero algunhas veces daba algunha poutada entre soños para aparta-las moscas. Pechei os ollos e deixei parti-la frecha, oína asubiar e despois o renxer de ósos. En verdade que o seu ruxido era como o de Tara, o deus do trono. Fixen branco no seu peito, foi arrepiante ver a esa besta sobre dúas patas ruxir de dor. Mesmo se envorcallaba no chan e se erguía outra vez tentando quita-la frecha, pero esta partiuse facendo máis dano no interior do seu corpo. Así estivo un longo intre, ata que se detivo esgotado e respirando con dificultade. Foi cando entraron en acción os lobos. O primeiro saltou sobre el, pero saíu expelido en dúas metades polo aire, Gouz colocouse de costas ó barranco… Ía vender cara a súa pelella.

O acoso durou toda a noite. Na escuridade só oía poutadas, dentadas e ouveos queixosos. As primeiras luces do día descubríronme todo o clareiro sementado de vísceras e anacos de carne, varios lobos, a penas a metade, tiñan a cabeza afundida no interior de Gouz apañando o seu botín. Cara ó mediodía marcharon satisfeitos e lambendo as súas feridas; descendín por fin do carballo, achegueime ó cadáver e, vencendo o medo que aínda me producía, arrinqueille os cabeiros cunha pedra.

De volta á aldea, tomei a firme decisión de non contarllo a ninguén. A nobreza do oso ás portas da morte induciume a iso; era a única maneira de preserva-la súa memoria".

Fernando Cerezales Fernández

Traducción en google: http://translate.google.es/?hl=es&tab=wT